Het zal u allicht niet verbazen, maar ik durf te stellen dat mijn voornaamste hobby "bordspellen" is geworden de laatste jaren. Ik durf zelfs stellen dat het ondertussen héél wat meer is dan enkel een hobby, het is voor mij een passie. Bij mij gaat het al geruime tijd niet enkel meer over het spelen van een spel. We trachten bovendien een spellenclub te runnen, een succesvolle blog te laten draaien, de nieuwigheden zo goed en zo kwaad als mogelijk op te volgen en ook hier af en toe een schrijfsel neer te planten.
Deze bezigheden vragen uiteraard de nodige inspanningen en tijd. En die heb ik er zéér graag voor over, anders zou ik het niet meer doen. Wat we in deze drukke tijden echter niet uit het oog mogen verliezen, is de essentie, het spelen zelf. Vandaar dat ik dit jaar met het "Spelen met SpinLi"-project ben gestart. In dit project probeer ik zoveel mogelijk spellen op tafel te gooien, met zo veel mogelijk (verschillende) spelers.
Na elke speelsessie wordt er dan een fotootje genomen en netjes op onze blog gepost. Erg leuk concept en het werkt blijkbaar zéér aanstekelijk, niet bij mij in het minst. Uiteraard kan dit project enkel een succes worden als ik genoeg mensen warm krijg om hieraan deel te nemen en de speelteller niet stil te laten vallen. En dit is niet altijd zo evident, het zoeken van een goed speelmoment en het verzamelen van een groepje spelers gooit soms roet in het eten. En ik moet u eerlijk bekennen dat dit soms frustrerend kan zijn.
Als een junkie ga je op zoek naar de benodigde speelpartners, het spelen wordt stilaan een obsessie en een méér dan noodzakelijk goed. 't Is niet zo dat er lichamelijke klachten zijn als er een weekje passeert zonder spel, maar knagen doet het wel ergens daar vanbinnen. Misschien moet er maar eens wetenschappelijk onderzoek worden verricht naar eventuele afkickverschijnselen, maar liefst niet bij mij, want dit zou willen zeggen dat ik over een langere periode mijn hobby niet zou mogen uitoefenen.
Bent u ook gebeten door het spellenvirus of wil u mij van de nodige drugs voorzien en de dealer van dienst zijn, dan raad ik u ten stelligste aan om mij een berichtje te laten, zodat we u kunnen toevoegen aan de lijst met speelmakkers die bij elke speelgelegenheid een digitale uitnodiging in z'n mailbox mag verwachten. Ik zorg voor de spellen en de koffie en ben er zeker van dat de daarin aanwezige cafeïne snel zal overgaan in het verslavende effect van de spellencocaïne.
woensdag 6 februari 2013
maandag 28 januari 2013
Grabbelpollen en worstenvingers
Dat artwork en speelmateriaal heden ten dage alsmaar belangrijker wordt, dat hoef ik u waarschijnlijk niet te vertellen. Het uitzicht van een spel bepaalt in grote mate toch ook het succes van de verkoop en nog meer in het geval van Kickstarter. Op dit format vindt u geen éénvoudige, lelijk uitziende prototypes meer, maar reeds gelikte, afgewerkte producten met de nodige miniaturen en prachtige illustraties. Gooi er vooral nog een blits filmpje bovenop en als de limiet om het project te ondersteunen niet te hoog wordt gesteld, dan zou het allemaal wel moeten lukken.
Dat schoonheid en praktisch gebruik niet altijd hand in hand gaan, daar wil ik hier wel eens een boompje over opzetten. Voor de spelers onder ons met een iets minder ontwikkelde fijne motoriek of diegene die last heeft van wat wij bij ons "worstenvingers" noemen, zijn sommige van deze prachtige materialen op z'n minst frustrerend in gebruik.
Te dikke vingers zorgt voor héél wat moeilijkheden in het grijpen van, vooral, kleiner speelmateriaal. Zoals een bevriend blogger al aanhaalde in één van z'n artikels is het verzetten van de scorepionnen van Tokaido op z'n minst een uitdaging voor ons allen. In het vlooienspel is het de bedoeling dat het speelmateriaal, zij het gecontroleerd, naar alle kanten uitspringt, maar als je dit fenomeen ook bij andere spellen, maar dan ongewild, begint mee te maken, durft de frustratie al eens hoog op te lopen.
Bovendien springen wij, liefhebbers van het betere spel, erg omzichtig en voorzichtig om met al dat mooie materiaal. Het gebruik van ziplockzakjes, verdeeldoosjes en andere beschermend materiaal is standaard in onze speeldozen. Het verliezen van materiaal of onvolledig wegzetten van een spel in de kast is uit den boze. Het is dan ook een ware horrorbeleving als de diamantjes van Ubongo of Diamant tegen de vlakte kwakken. U kan het niet geloven hoe ver en in welke richtingen deze kleine pareltjes vliegen.
Eenzelfde verstikkend gevoel overvalt je als je medespelers doodleuk de prachtig geïllustreerde kaarten in hun handen beginnen te buigen en te plooien. Dan begint het bloed als vanzelf te koken en zal de onderwijzer in mezelf een vermanende vinger uitsteken en de betreffende speler een sneer uit de pan geven. Het sleeven van kaarten zou een mogelijke oplossing kunnen zijn, maar erg praktisch is dit niet en de mate waarin we ze zouden dienen te gebruiken, zou er bovendien een kostelijke zaak van maken.
Ook opruimen is een deel van het spelen van een spel. Het netjes opbergen van het materiaal zorgt voor een snellere volgende speelsessie, zodat je niet telkens alles moet sorteren vooraleer je daadwerkelijk aan de slag kan. Mijn ouders leerden mij dat je moet opruimen waar je mee speelt, maar inzake het inpakken van de spellendoos, zou ik toch willen vragen dat sommige mensen dit taakje overlaten aan de professionals, vooral dan diegene met de befaamde "grabbelpollen".
U kent het waarschijnlijk wel, u moet 35 houten blokjes in een zo'n ziplockzakje krijgen, maar uw hand heeft slechts een capaciteit van 30 houten blokjes. Toch zijn er atleten die hun grenzen telken male willen verleggen en trachten om het ganse pakket in één keer vast te krijgen. Vaak met een tuimelperte van meer dan 50% van het goedje tot gevolg. Lukt het in een uitzonderlijk geval toch om alles netjes in hun hand te balanceren, trachten ze met hun andere hand zo'n zakje open te krijgen ... en ik kan u verzekeren dames en heren dat dit de moeite is om te aanschouwen. Er wordt helemaal door het lint gegaan als, na een hoop kunst- en vliegwerk, het eindelijk geopende zakje te klein blijkt te zijn en de inhoud van twee verschillende zakjes dient te worden verwisseld.
U bent er op dat eigenste moment liever niet meer bij, want dan wordt al dat mooie materiaal zonder pardon vervloekt en op korte tijd van de speelhemel naar de karton/hout/plastic hel verwenst.
Dat schoonheid en praktisch gebruik niet altijd hand in hand gaan, daar wil ik hier wel eens een boompje over opzetten. Voor de spelers onder ons met een iets minder ontwikkelde fijne motoriek of diegene die last heeft van wat wij bij ons "worstenvingers" noemen, zijn sommige van deze prachtige materialen op z'n minst frustrerend in gebruik.
Te dikke vingers zorgt voor héél wat moeilijkheden in het grijpen van, vooral, kleiner speelmateriaal. Zoals een bevriend blogger al aanhaalde in één van z'n artikels is het verzetten van de scorepionnen van Tokaido op z'n minst een uitdaging voor ons allen. In het vlooienspel is het de bedoeling dat het speelmateriaal, zij het gecontroleerd, naar alle kanten uitspringt, maar als je dit fenomeen ook bij andere spellen, maar dan ongewild, begint mee te maken, durft de frustratie al eens hoog op te lopen.
Bovendien springen wij, liefhebbers van het betere spel, erg omzichtig en voorzichtig om met al dat mooie materiaal. Het gebruik van ziplockzakjes, verdeeldoosjes en andere beschermend materiaal is standaard in onze speeldozen. Het verliezen van materiaal of onvolledig wegzetten van een spel in de kast is uit den boze. Het is dan ook een ware horrorbeleving als de diamantjes van Ubongo of Diamant tegen de vlakte kwakken. U kan het niet geloven hoe ver en in welke richtingen deze kleine pareltjes vliegen.
Eenzelfde verstikkend gevoel overvalt je als je medespelers doodleuk de prachtig geïllustreerde kaarten in hun handen beginnen te buigen en te plooien. Dan begint het bloed als vanzelf te koken en zal de onderwijzer in mezelf een vermanende vinger uitsteken en de betreffende speler een sneer uit de pan geven. Het sleeven van kaarten zou een mogelijke oplossing kunnen zijn, maar erg praktisch is dit niet en de mate waarin we ze zouden dienen te gebruiken, zou er bovendien een kostelijke zaak van maken.
Ook opruimen is een deel van het spelen van een spel. Het netjes opbergen van het materiaal zorgt voor een snellere volgende speelsessie, zodat je niet telkens alles moet sorteren vooraleer je daadwerkelijk aan de slag kan. Mijn ouders leerden mij dat je moet opruimen waar je mee speelt, maar inzake het inpakken van de spellendoos, zou ik toch willen vragen dat sommige mensen dit taakje overlaten aan de professionals, vooral dan diegene met de befaamde "grabbelpollen".
U kent het waarschijnlijk wel, u moet 35 houten blokjes in een zo'n ziplockzakje krijgen, maar uw hand heeft slechts een capaciteit van 30 houten blokjes. Toch zijn er atleten die hun grenzen telken male willen verleggen en trachten om het ganse pakket in één keer vast te krijgen. Vaak met een tuimelperte van meer dan 50% van het goedje tot gevolg. Lukt het in een uitzonderlijk geval toch om alles netjes in hun hand te balanceren, trachten ze met hun andere hand zo'n zakje open te krijgen ... en ik kan u verzekeren dames en heren dat dit de moeite is om te aanschouwen. Er wordt helemaal door het lint gegaan als, na een hoop kunst- en vliegwerk, het eindelijk geopende zakje te klein blijkt te zijn en de inhoud van twee verschillende zakjes dient te worden verwisseld.
U bent er op dat eigenste moment liever niet meer bij, want dan wordt al dat mooie materiaal zonder pardon vervloekt en op korte tijd van de speelhemel naar de karton/hout/plastic hel verwenst.
donderdag 10 januari 2013
Spelen is geen kinderspel
Met de bovenstaande, op het eerste zicht contradictorische, titel wil ik even een probleem in spellenland uit de wereld helpen. Maar al te vaak krijgen wij, de spelende medemens, nog rare blikken, gniffelende achter-de-handjes en spontane ha-ha's à la Nelson van de Simpsons.
Het spelen van spellen is allerminst kinderachtig en een hobby zoals elke andere, met dat voordeel dat er ook nog eens een enorme sociale meerwaarde mee gepaard gaat. Met dit schrijven wil ik zeker niet overkomen als de hautaine, zelfingenomen véélspeler die denkt dat het spellenuniversum rondom zijn (hoogstwaarschijnlijk) te dikke achterste draait. Moest dit wel het geval zijn, of als het zo zou overkomen, zou ik het ten stelligste appreciëren mocht mij dit op een subtiele en goed onderbouwde manier worden duidelijk gemaakt. Ik geniet zonder meer van het betere familiespel en durf me zelfs af en toe wagen aan de eerder "kinderachtige" deductie, memory en reactiesnelheid-spellen, zij het met wisselend succes.
Spellen spelen moet voor mij in de eerste plaats plezant zijn, een nuttig en vooral fijn tijdverdrijf. Als je daarenboven ook nog dat beetje grijze massa, dat in je schedelpan zit, aan het werk weet te zetten, dan is dat enkel mooi meegenomen. Al te vaak nog volgt er na het uitspreken van de magische woorden "ik speel graag spelletjes" onbegrip en fronsende blikken.
Onwetendheid is in mijn ogen de boosdoener. Ik ben er dan ook heilig van overtuigd dat, na het nemen van die aartsmoeilijke drempel (blijkbaar), er héél wat mensen warm te krijgen zijn voor onze passie. Ik kan me zeker voorstellen dat de stap naar een spellenclub dat net ietsje te groot is voor vele mensen en dat is op zich erg jammer, want er zou ongetwijfeld een nieuwe wereld voor hen opengaan.
Na jaren ervaring in het "vak" en heel wat wetenschappelijk onderzoek heb ik ondervonden dat vele mensen toch al hun weg vonden naar de betere (of beter gezegd nieuwere generatie) bord- en kaartspellen. Ze ontdekten de winkelrekken naast die van de reclame hits à la Monopoly, Levensweg en andere Stratego's in de speelgoedwinkel ... en sommigen botsten misschien al wel eens op een online speciaalzaak. Er wordt meer dan ooit gespeeld in de Vlaamse en Nederlandse huiskamer, misschien ook wel bij u, maar toch is het zo moeilijk om eens buiten die huiselijke kring te geraken.
Vandaar mijn initiatief om dit jaar met zoveel mogelijk verschillende speelpartners mijn ding te doen. Monogamie staat niet in het speelwoordenboek en verandering van spijs doet, inzake spellen spelen, zeker meer en herhaaldelijk eten. Vaak voel ik een zekere terughoudendheid, ik weet niet goed waarom. Ik heb de indruk dat mensen schrik hebben van de "game master", de man met een eigen spellenclub, dat is toch onmogelijk om daartegen te strijden.
Laat me daarover kort en duidelijk zijn lieve lezer. Indien u graag een spel wint, dan bent u bij mij aan het juiste adres. Mijn taak blijft vaak beperkt tot het aanbieden van het spel, het lezen van de spelregels, het uitleggen ervan en het geven van tactische hints aan andere spelers, zodat zij het als erg leuk ervaren... en meestal ook met de overwinning gaan lopen. Daarnaast ervaar ik vaak een spontaan ontstane coalitie bij mijn speelpartners, zelfs in die mate dat mijn ondersteuning door hen in twijfel wordt getrokken of volledig in de wind geslagen.
Hopelijk bereikt dit bericht een groot publiek en geven ze spellen eens een kans. Ik zou ook op veel reactie willen rekenen omtrent mijn oproep, kom een keertje langs of nodig mij uit om te komen spelen (kwestie van de stap klein te houden). Smijt jezelf en je vrienden eens in het diepe, ik weet dat dit geen kinderspel is, en misschien vind je het wel een erg leuke ervaring. Ik heb er in ieder geval het volste vertrouwen in. Want zeg nu zelf : hoe lang is het al niet geleden dat u kon zeggen dat u bij iemand bent gaan spelen? En willen we ons niet allemaal graag terug een beetje kind voelen?
Het spelen van spellen is allerminst kinderachtig en een hobby zoals elke andere, met dat voordeel dat er ook nog eens een enorme sociale meerwaarde mee gepaard gaat. Met dit schrijven wil ik zeker niet overkomen als de hautaine, zelfingenomen véélspeler die denkt dat het spellenuniversum rondom zijn (hoogstwaarschijnlijk) te dikke achterste draait. Moest dit wel het geval zijn, of als het zo zou overkomen, zou ik het ten stelligste appreciëren mocht mij dit op een subtiele en goed onderbouwde manier worden duidelijk gemaakt. Ik geniet zonder meer van het betere familiespel en durf me zelfs af en toe wagen aan de eerder "kinderachtige" deductie, memory en reactiesnelheid-spellen, zij het met wisselend succes.
Spellen spelen moet voor mij in de eerste plaats plezant zijn, een nuttig en vooral fijn tijdverdrijf. Als je daarenboven ook nog dat beetje grijze massa, dat in je schedelpan zit, aan het werk weet te zetten, dan is dat enkel mooi meegenomen. Al te vaak nog volgt er na het uitspreken van de magische woorden "ik speel graag spelletjes" onbegrip en fronsende blikken.
Onwetendheid is in mijn ogen de boosdoener. Ik ben er dan ook heilig van overtuigd dat, na het nemen van die aartsmoeilijke drempel (blijkbaar), er héél wat mensen warm te krijgen zijn voor onze passie. Ik kan me zeker voorstellen dat de stap naar een spellenclub dat net ietsje te groot is voor vele mensen en dat is op zich erg jammer, want er zou ongetwijfeld een nieuwe wereld voor hen opengaan.
Na jaren ervaring in het "vak" en heel wat wetenschappelijk onderzoek heb ik ondervonden dat vele mensen toch al hun weg vonden naar de betere (of beter gezegd nieuwere generatie) bord- en kaartspellen. Ze ontdekten de winkelrekken naast die van de reclame hits à la Monopoly, Levensweg en andere Stratego's in de speelgoedwinkel ... en sommigen botsten misschien al wel eens op een online speciaalzaak. Er wordt meer dan ooit gespeeld in de Vlaamse en Nederlandse huiskamer, misschien ook wel bij u, maar toch is het zo moeilijk om eens buiten die huiselijke kring te geraken.
Vandaar mijn initiatief om dit jaar met zoveel mogelijk verschillende speelpartners mijn ding te doen. Monogamie staat niet in het speelwoordenboek en verandering van spijs doet, inzake spellen spelen, zeker meer en herhaaldelijk eten. Vaak voel ik een zekere terughoudendheid, ik weet niet goed waarom. Ik heb de indruk dat mensen schrik hebben van de "game master", de man met een eigen spellenclub, dat is toch onmogelijk om daartegen te strijden.
Laat me daarover kort en duidelijk zijn lieve lezer. Indien u graag een spel wint, dan bent u bij mij aan het juiste adres. Mijn taak blijft vaak beperkt tot het aanbieden van het spel, het lezen van de spelregels, het uitleggen ervan en het geven van tactische hints aan andere spelers, zodat zij het als erg leuk ervaren... en meestal ook met de overwinning gaan lopen. Daarnaast ervaar ik vaak een spontaan ontstane coalitie bij mijn speelpartners, zelfs in die mate dat mijn ondersteuning door hen in twijfel wordt getrokken of volledig in de wind geslagen.
Hopelijk bereikt dit bericht een groot publiek en geven ze spellen eens een kans. Ik zou ook op veel reactie willen rekenen omtrent mijn oproep, kom een keertje langs of nodig mij uit om te komen spelen (kwestie van de stap klein te houden). Smijt jezelf en je vrienden eens in het diepe, ik weet dat dit geen kinderspel is, en misschien vind je het wel een erg leuke ervaring. Ik heb er in ieder geval het volste vertrouwen in. Want zeg nu zelf : hoe lang is het al niet geleden dat u kon zeggen dat u bij iemand bent gaan spelen? En willen we ons niet allemaal graag terug een beetje kind voelen?
woensdag 9 januari 2013
Schoonheidsslaapje
Allereerst wil ik aan de trouwe lezers van deze blog mij excuseren voor de langdurige afwezigheid. Een schoonheidsslaapje was in mijn ogen tijdens de drukke herfstperiode de enige juiste beslissing die ik kon (en moest) nemen. U heeft misschien onze indrukwekkende Essen-reeks gevolgd, een ongelooflijke lijst van aankondigingen, besprekingen en impressens van de allernieuwste spellen.
Dat de trip naar Essen de nodige voorbereidingen vereist, dat las u reeds op deze blog, maar elk jaar opnieuw wordt deze taak ingewikkelder en vooral omvangrijker. Niet enkel het aantal nieuwe spellen stijgt elk jaar onrustwekkend (voor onze portemonnee toch), ook de kwaliteit van het materiaal was dit jaar, naar mijn bescheiden mening, van een ongeziene hoogte in vergelijking met de vorige jaren. Dit brengt het nodige werk (of zoals ik het zou moeten noemen "hobby") met zich mee.
Naast die voorbereidingen en besprekingen mochten we ook niet de essentie van onze passie uit het oog verliezen, het spelen van de spellen, toch nog altijd bedoeling van al dat karton, hout en plastic. Als goede voornemen voor dit komende speeljaar heb ik me dan ook als doel gesteld om vooral veel te spelen, met héél wat verschillende medespelers. Meer hierover vond je al op de SpinLi-blog en binnenkort ongetwijfeld ook hier.
Ook deze blog zou ik graag terug wat willen aanzwengelen, maar goed materiaal komt niet uit de lucht vallen. Ik verkies op dit nietig blogje nog steeds voor kwaliteit boven kwantiteit en dat eerste ga ik u dan ook terug proberen te brengen. Hopelijk geniet u er dan ook weer van, ik ben in ieder geval erg blij mee dat ik nu op de oranje "publiceer"knop hierboven mag gaan drukken. Tot lees !
Dat de trip naar Essen de nodige voorbereidingen vereist, dat las u reeds op deze blog, maar elk jaar opnieuw wordt deze taak ingewikkelder en vooral omvangrijker. Niet enkel het aantal nieuwe spellen stijgt elk jaar onrustwekkend (voor onze portemonnee toch), ook de kwaliteit van het materiaal was dit jaar, naar mijn bescheiden mening, van een ongeziene hoogte in vergelijking met de vorige jaren. Dit brengt het nodige werk (of zoals ik het zou moeten noemen "hobby") met zich mee.
Naast die voorbereidingen en besprekingen mochten we ook niet de essentie van onze passie uit het oog verliezen, het spelen van de spellen, toch nog altijd bedoeling van al dat karton, hout en plastic. Als goede voornemen voor dit komende speeljaar heb ik me dan ook als doel gesteld om vooral veel te spelen, met héél wat verschillende medespelers. Meer hierover vond je al op de SpinLi-blog en binnenkort ongetwijfeld ook hier.
Ook deze blog zou ik graag terug wat willen aanzwengelen, maar goed materiaal komt niet uit de lucht vallen. Ik verkies op dit nietig blogje nog steeds voor kwaliteit boven kwantiteit en dat eerste ga ik u dan ook terug proberen te brengen. Hopelijk geniet u er dan ook weer van, ik ben in ieder geval erg blij mee dat ik nu op de oranje "publiceer"knop hierboven mag gaan drukken. Tot lees !
zondag 26 augustus 2012
Ratio inflatio
Het leven wordt duurder ... elke dag komen er onheilspellende berichten over de stijgende prijzen. De graanprijs, wegens slechte oogst, hieruit voortvloeiend een hogere broodprijs en op termijn hoogstwaarschijnlijk een stevige vleesprijs. Ook de prijs van diesel stond nog nooit zo hoog, mazout, benzine, aardgas en andere oliën doen het al niet veel beter. We zullen het moeten inzien, de broeksriem zal stondig moeten worden aangetrokken. Als het voor levensnoodzakelijke middelen al lastig wordt, wat moet er dan gedacht worden van alle soorten luxe? Kan u uw luxe laten varen? Wat is luxe? Is uw hobby luxe? Of enkel als het een dure hobby is? Golf staat bekend als zijnde een "duurdere" hobby ... wat als ik, voorvechter van het betere spel, nu het nieuws moet brengen dat we stilaan op de "golfsche" weg zijn met de bord- en kaartspellen???
Ik neem u alvast even mee naar het volgende grote spellenevenement dat ons te wachten staat (de spellenavonden van SpinLi buiten beschouwing gelaten), Spiel in Essen. We moeten uiteraard de 170 km enkel gaan afleggen en dienen hiervoor de nodige grondstoffen te verbruiken. Daarnaast zullen we niet kunnen passeren aan de talloze eetkraampjes zonder één keer te stoppen. De prijs van een hot-dog, hamburger of andere lekkernij zal percentueel waarschijnlijk niet meer hetzelfde zijn als die van vorige edities, dank je wel brood- en vleesprijs. Dan maar iets vegetarisch? Neen, die mensen worden al jaren lang afgeperst onder het voorwendsel dat gezond eten sowieso duurder betaald dient te worden. We zullen onze eigenste picknick maar meenemen, een droog boterhammetje kan er misschien nog van af.
Waar ik eigenlijk met mijn belachelijke intro naar toe wil, want geef toe beste lezer, wij gaan met z'n allen geen boterhammetje minder eten, geen hamburger afslaan of op geen kilometertje meer of minder zien als het erop aan komt. De inflatie die onze hobby wel naar een hoger (lees : duurder) niveau tilt, zijn de prijzen die men heden ten dage op de spellen plakt. In de afgelopen jaren heb ik deze prijs zienderogen zien groeien. U moet weten dat men in Essen erg goed is in het afronden van de verkoopprijs. Er zal telkens op een veelvoud van vijf eurootjes worden afgerond, dit telt lekker makkelijk en je zit niet met dat kleine geld om weer te geven. (ik vraag me eigenlijk af of ze daar eurocentjes aannemen, misschien eens proberen dit jaar) Toen ik enkele jaren geleden mijn eerste bezoekje bracht aan de beurs was dit afronden ook al het geval. Maar toen was de standaardprijs voor een nieuw spel op zo'n € 30 gesteld. Nu, vandaag de dag verschijnen er onheilspellende prijzen die om en bij de € 40 - € 50 schommelen. Kijk ik naar de prijzen van de plaatselijke spellenboer, dan gaan deze al naar de € 50 à € 60 voor de Amerikaanse spellen (logisch dat ze iets prijziger zijn gezien de verzending, maar trop is te veel).
Uiteraard willen wij zo veel mogelijk de markt blijven volgen, uiteraard willen we zo veel mogelijk nieuwigheden een kans geven, een keertje op tafel leggen, ze demonstreren op onze spellenavonden en ze toevoegen aan onze mooie collectie ... maar we gaan erg selectief moeten worden. Ook de uitgevers zijn niet meer zo happig om aan jan-en-alleman een recensie-exemplaar te schenken, waar ik mij zonder moeite kan bij neerleggen, maar de spellen aan een redelijke prijs kunnen aanschaffen is het minste wat wij kunnen en naar mijn bescheiden mening, mogen vragen. Een kleine tegemoetkoming kan al voldoende vertrouwen in de schaal werpen om een stevige en goede samenwerking op te bouwen. Want zeg nu zelf, als we met z'n allen morgen geen brood meer kopen ... zou die broodprijs dan werkelijk zakken?
Ik neem u alvast even mee naar het volgende grote spellenevenement dat ons te wachten staat (de spellenavonden van SpinLi buiten beschouwing gelaten), Spiel in Essen. We moeten uiteraard de 170 km enkel gaan afleggen en dienen hiervoor de nodige grondstoffen te verbruiken. Daarnaast zullen we niet kunnen passeren aan de talloze eetkraampjes zonder één keer te stoppen. De prijs van een hot-dog, hamburger of andere lekkernij zal percentueel waarschijnlijk niet meer hetzelfde zijn als die van vorige edities, dank je wel brood- en vleesprijs. Dan maar iets vegetarisch? Neen, die mensen worden al jaren lang afgeperst onder het voorwendsel dat gezond eten sowieso duurder betaald dient te worden. We zullen onze eigenste picknick maar meenemen, een droog boterhammetje kan er misschien nog van af.
Waar ik eigenlijk met mijn belachelijke intro naar toe wil, want geef toe beste lezer, wij gaan met z'n allen geen boterhammetje minder eten, geen hamburger afslaan of op geen kilometertje meer of minder zien als het erop aan komt. De inflatie die onze hobby wel naar een hoger (lees : duurder) niveau tilt, zijn de prijzen die men heden ten dage op de spellen plakt. In de afgelopen jaren heb ik deze prijs zienderogen zien groeien. U moet weten dat men in Essen erg goed is in het afronden van de verkoopprijs. Er zal telkens op een veelvoud van vijf eurootjes worden afgerond, dit telt lekker makkelijk en je zit niet met dat kleine geld om weer te geven. (ik vraag me eigenlijk af of ze daar eurocentjes aannemen, misschien eens proberen dit jaar) Toen ik enkele jaren geleden mijn eerste bezoekje bracht aan de beurs was dit afronden ook al het geval. Maar toen was de standaardprijs voor een nieuw spel op zo'n € 30 gesteld. Nu, vandaag de dag verschijnen er onheilspellende prijzen die om en bij de € 40 - € 50 schommelen. Kijk ik naar de prijzen van de plaatselijke spellenboer, dan gaan deze al naar de € 50 à € 60 voor de Amerikaanse spellen (logisch dat ze iets prijziger zijn gezien de verzending, maar trop is te veel).
Uiteraard willen wij zo veel mogelijk de markt blijven volgen, uiteraard willen we zo veel mogelijk nieuwigheden een kans geven, een keertje op tafel leggen, ze demonstreren op onze spellenavonden en ze toevoegen aan onze mooie collectie ... maar we gaan erg selectief moeten worden. Ook de uitgevers zijn niet meer zo happig om aan jan-en-alleman een recensie-exemplaar te schenken, waar ik mij zonder moeite kan bij neerleggen, maar de spellen aan een redelijke prijs kunnen aanschaffen is het minste wat wij kunnen en naar mijn bescheiden mening, mogen vragen. Een kleine tegemoetkoming kan al voldoende vertrouwen in de schaal werpen om een stevige en goede samenwerking op te bouwen. Want zeg nu zelf, als we met z'n allen morgen geen brood meer kopen ... zou die broodprijs dan werkelijk zakken?
dinsdag 31 juli 2012
Mag het ietsje meer zijn ?
We zijn ondertussen al aan dag vier van de Olympische Spelen en het resultaat voor ons Belgen is vooralsnog redelijk mager. Een bronzen medaille is mooi, enkele persoonlijke records en hier en daar een puike prestatie, maar het mag voor ons gerust ietsje meer zijn. We kijken natuurlijk nog uit naar enkele toppers die nog in titelkoers zijn of nog aan de bak moeten komen later deze (of volgende) week. Uiteindelijk zijn we als klein landje redelijk verwend op sportgebied de laatste jaren, enkel op de Olympische Spelen worden we vaak met de neus op de feiten gedrukt. De sporten waarin we overheersen zijn niet al te vaak de grote sporten of sporten die op zo'n groot toneel worden opgevoerd. We moeten ook niet beginnen zweven en overdrijven, bescheiden blijven, want dat is onze grootste troef en tegelijk ons zwaarste beperking ... laat ons dus toch maar stellen dat het gerust een béétje meer mag zijn.
Altijd maar meer willen is des mensens, we streven altijd naar het hoogst haalbare en zelfs dan nog wordt er snel gerelativeerd en overgegaan naar de orde van de dag. We vergeten al te vaak dat ook iets erg mooi kan zijn in z'n eenvoud. Ik haal dan ook graag even het vaatje met de abstracte spellen boven hier op de blog. Schaken, dammen, go en andere gipf-reeksen zijn zonder meer pareltjes als het op spelontwerp aan komt. Persoonlijk vind ik dat deze spellen in ieders persoonlijke top 10 zouden moeten staan, maar de realiteit toont ons iets anders. We worden hedentendage meer en meer overstelpt met coole artwork, honderden fiches in een kartonnen doos, een halve boom aan houten blokjes en meeples en prachtige plastic figuurtjes. Enkele jaren geleden hadden we Kris Burm, ontwerper van de gipf-reeks bij onze spellenclub op bezoek en die formuleerde het fenomeen als volgt : "Als je een peuter laat kiezen tussen een droge vitabis (koek) of een dinosauruskoek met chocolade, dan is de keuze snel gemaakt." Dit doet helemaal niets af aan de smaak en de kwaliteit van de vitabis, die ongetwijfeld veel gezonder zal zijn, maar het is nu eenmaal een ongelijke strijd. Het mag hier dus in meeste gevallen ook gerust ietsje meer zijn.
Misschien is het dan ook de hoogste tijd om in deze tijden van crisis te pleiten voor net dat ietsje minder. Goed zijn in je eenvoud, kwantiteit beperken en kwaliteit verhogen, het is iets waarnaar we moeten streven. Het is niet altijd makkelijk uiteraard want langs alle kanten worden we bestookt met al dat lekkers. Spiel staat stilaan terug voor de deur weet u wel. Het is als een moderne wortel die men voor een hongerig paard houdt ... wel liefste lezers, ik beloof dat ik mijn best ga doen om achter deze wortel te lopen, maar niet als een hongerig paard, eerder als een koppige ezel. Ons budget en onze nu al te kleine spellenkast zullen me ongetwijfeld dankbaar zijn. Het mag dus gerust een keertje ietsje minder zijn.
Altijd maar meer willen is des mensens, we streven altijd naar het hoogst haalbare en zelfs dan nog wordt er snel gerelativeerd en overgegaan naar de orde van de dag. We vergeten al te vaak dat ook iets erg mooi kan zijn in z'n eenvoud. Ik haal dan ook graag even het vaatje met de abstracte spellen boven hier op de blog. Schaken, dammen, go en andere gipf-reeksen zijn zonder meer pareltjes als het op spelontwerp aan komt. Persoonlijk vind ik dat deze spellen in ieders persoonlijke top 10 zouden moeten staan, maar de realiteit toont ons iets anders. We worden hedentendage meer en meer overstelpt met coole artwork, honderden fiches in een kartonnen doos, een halve boom aan houten blokjes en meeples en prachtige plastic figuurtjes. Enkele jaren geleden hadden we Kris Burm, ontwerper van de gipf-reeks bij onze spellenclub op bezoek en die formuleerde het fenomeen als volgt : "Als je een peuter laat kiezen tussen een droge vitabis (koek) of een dinosauruskoek met chocolade, dan is de keuze snel gemaakt." Dit doet helemaal niets af aan de smaak en de kwaliteit van de vitabis, die ongetwijfeld veel gezonder zal zijn, maar het is nu eenmaal een ongelijke strijd. Het mag hier dus in meeste gevallen ook gerust ietsje meer zijn.
Misschien is het dan ook de hoogste tijd om in deze tijden van crisis te pleiten voor net dat ietsje minder. Goed zijn in je eenvoud, kwantiteit beperken en kwaliteit verhogen, het is iets waarnaar we moeten streven. Het is niet altijd makkelijk uiteraard want langs alle kanten worden we bestookt met al dat lekkers. Spiel staat stilaan terug voor de deur weet u wel. Het is als een moderne wortel die men voor een hongerig paard houdt ... wel liefste lezers, ik beloof dat ik mijn best ga doen om achter deze wortel te lopen, maar niet als een hongerig paard, eerder als een koppige ezel. Ons budget en onze nu al te kleine spellenkast zullen me ongetwijfeld dankbaar zijn. Het mag dus gerust een keertje ietsje minder zijn.
zaterdag 28 juli 2012
Meedoen is belangrijker dan ...
Met deze olympische slogan in gedachten start over enkele ogenblikken het grote olympische circus in Londen. Of we al dan niet eremetaal zullen meebrengen zal hoogstwaarschijnlijk van details afhangen. Kanshebbers hebben we zeker, maar op het moment van de waarheid is talent, kracht, uithouding en techniek niet altijd voldoende. Een nodige dosis geluk zal mee bepalen of we onze, toch-al-te-vaak-weggedrongen, vaderlandsliefde boven halen dezer dagen. Ik kijk alvast met argusogen naar de prestaties van onze atleten, die zich op dit evenement tot een heldenstatus kunnen opwerken.
Dat de beste niet altijd wint, is een interessante gedachte om eens mee te nemen naar spellenland. Hoe win je een spel? Speel je altijd om te winnen en is het dan je kunde, talent, inzicht of tactisch vernuft dat het verschil maakt? Het doel van een spel is uiteraard winnen, maar het is niet het winnen dat belangrijk is, maar het doel op zich. Een poëtisch doordenker die niet uit mijn bescheiden brein tevoorschijn wordt getoverd. Grootmeester-spelauteur Reiner Knizia vat in deze one-liner eigenlijk de essentie van héél dit artikel samen.
De olympische "speel"gedachte is natuurlijk maar wat ze is. Laat ons duidelijk zijn dat iedereen een spel aanvat om als overwinnaar uit de bus te komen. Doe je dit niet dan kunnen we hier nog oeverloze discussies gaan opstarten over begrippen als "spelbreker", "kingmaker" en andere "valsspelers". Pure tactiek en strategie mag in mijn ogen ook niet volledig bepalend zijn om een spel te winnen. Begrijp me niet verkeerd, een spel zonder geluksfactor is voor mij persoonlijk wel zéér interessant, maar een spel dat door middel van een bepaalde strategie altijd winnend wordt afgesloten, is de moeite niet waard om op tafel te leggen. Dan kan je je beter achter een excel-sheet zetten op je pc en op die rijen, kolommen en cijfertjes kicken.
Een atleet gaat altijd voor persoonlijk succes en dan is fatsoen soms ver te zoeken, maar het doel heiligt de middelen en enkel op die manier kan je een echt kampioen worden. Spellen met een pestfactor kunnen fantastisch leuk zijn, maar anderzijds ook zo mateloos irritant. Heb je niet de juiste speelgenoten dan kan een pestspelletje al gauw uitdraaien op een grommel links of rechts, een scheldtirade over en weer de tafel en in het slechtste geval een interruptie of volledige annulatie van de speelbeurt ... en dat mag natuurlijk niet de bedoeling zijn. Fairplay is en blijft het het sleutelwoord, maar enige vorm van incasseringsvermogen in dit type spellen is een must.
Als spellenliefhebber is het vaak moeilijk om je te specialiseren in één disciplines. Er is een overaanbod aan leuke spellen en dat brengt met zich mee dat meervoudige speelbeurten, en de daaraan gekoppelde gewenning en diepere inzichten in het spel, vaak uitblijven. Een spel wordt dan eerder gespeeld om te spelen, om aan te voelen hoe het speelt, of het mechanisme draait. Van alles wat en niets concreet genoeg is dan ook een patstelling waar we als veelspeler vaak in terecht komen. Gezien mijn fysieke bouw en uithoudingsvermogen op dit ogenblik ga ik daar zeker niet te zwaar aan tillen en laat ik het grote werk liever aan anderen over ... dus bij deze zullen we ons maar in de fauteuil gooien, beentjes omhoog en vol passie meeleven met de bovenmenselijke prestaties die geleverd zullen worden. Dan doe ik dat de volgende avonden wel fijntjes over door een hoopje karton en hout op tafel te leggen!
Dat de beste niet altijd wint, is een interessante gedachte om eens mee te nemen naar spellenland. Hoe win je een spel? Speel je altijd om te winnen en is het dan je kunde, talent, inzicht of tactisch vernuft dat het verschil maakt? Het doel van een spel is uiteraard winnen, maar het is niet het winnen dat belangrijk is, maar het doel op zich. Een poëtisch doordenker die niet uit mijn bescheiden brein tevoorschijn wordt getoverd. Grootmeester-spelauteur Reiner Knizia vat in deze one-liner eigenlijk de essentie van héél dit artikel samen.
De olympische "speel"gedachte is natuurlijk maar wat ze is. Laat ons duidelijk zijn dat iedereen een spel aanvat om als overwinnaar uit de bus te komen. Doe je dit niet dan kunnen we hier nog oeverloze discussies gaan opstarten over begrippen als "spelbreker", "kingmaker" en andere "valsspelers". Pure tactiek en strategie mag in mijn ogen ook niet volledig bepalend zijn om een spel te winnen. Begrijp me niet verkeerd, een spel zonder geluksfactor is voor mij persoonlijk wel zéér interessant, maar een spel dat door middel van een bepaalde strategie altijd winnend wordt afgesloten, is de moeite niet waard om op tafel te leggen. Dan kan je je beter achter een excel-sheet zetten op je pc en op die rijen, kolommen en cijfertjes kicken.
Een atleet gaat altijd voor persoonlijk succes en dan is fatsoen soms ver te zoeken, maar het doel heiligt de middelen en enkel op die manier kan je een echt kampioen worden. Spellen met een pestfactor kunnen fantastisch leuk zijn, maar anderzijds ook zo mateloos irritant. Heb je niet de juiste speelgenoten dan kan een pestspelletje al gauw uitdraaien op een grommel links of rechts, een scheldtirade over en weer de tafel en in het slechtste geval een interruptie of volledige annulatie van de speelbeurt ... en dat mag natuurlijk niet de bedoeling zijn. Fairplay is en blijft het het sleutelwoord, maar enige vorm van incasseringsvermogen in dit type spellen is een must.
Als spellenliefhebber is het vaak moeilijk om je te specialiseren in één disciplines. Er is een overaanbod aan leuke spellen en dat brengt met zich mee dat meervoudige speelbeurten, en de daaraan gekoppelde gewenning en diepere inzichten in het spel, vaak uitblijven. Een spel wordt dan eerder gespeeld om te spelen, om aan te voelen hoe het speelt, of het mechanisme draait. Van alles wat en niets concreet genoeg is dan ook een patstelling waar we als veelspeler vaak in terecht komen. Gezien mijn fysieke bouw en uithoudingsvermogen op dit ogenblik ga ik daar zeker niet te zwaar aan tillen en laat ik het grote werk liever aan anderen over ... dus bij deze zullen we ons maar in de fauteuil gooien, beentjes omhoog en vol passie meeleven met de bovenmenselijke prestaties die geleverd zullen worden. Dan doe ik dat de volgende avonden wel fijntjes over door een hoopje karton en hout op tafel te leggen!
Abonneren op:
Posts (Atom)