(verwittiging : in dit stukje tekst vindt u niets spellengerelateerd)
"When you walk through the storm, hold your head up high.
And don't be afraid of the dark. At the end of the storm,
there's a golden sky and the sweet silver song of the lark."
Het is weeral bijna zo ver, het einde van het schooljaar nadert met rasse schreden. Voor alle leerlingen en het onderwijzend personeel een mooi vooruitzicht, maar vooraleer het effectief van start kan gaan, moet er toch nog het één en ander afgehandeld worden. In dit schrijven tracht ik u even duidelijk te maken dat zo'n afscheid niet altijd evident is en dat er hier en daar toch wel eens een traantje durft te vloeien.
Als leerkracht van het zesde leerjaar is de maand juni toch wel wat speciaal. Je moet de krawaatjes (inwoners van Lille) die je van hun 3 jaar stilaan naar de hoogste klas hebt zien groeien voor "altijd" lossen nu. Maar voor we dat moment ter sprake brengen, neem ik u even mee in deze laatste week.
Maandag is het nog te vroeg om al te beginnen met al het opruimen, poetsen en andere bezigheden, dus gaan we proberen, zo goed en zo kwaad als mogelijk, nog les te geven. Een herhaling van wiskunde en Frans dringt zich op,want ook al laat je geregeld vallen dat het geen kwaad kan om dit alles eens te herhalen tijdens de vakantie, de overgrote meerderheid (lees niemand) zal dit waarschijnlijk effectief doen. In de namiddag nog wat knutsel-, inoefen- en zangwerk voor onze receptie die we op woensdagavond verzorgen.
Dinsdag is de dag waarnaar de kinderen van de ganse school uitkijken, want dan gaan we het bosspel spelen. De leerlingen van mijn klas verzorgen de ganse activiteit, zijnde sport en spel allerhande op de voetbalterreinen en nadien een groot verstoppertje in een bos. De kinderen van de andere leerjaren gaan hun oudste collega's zoeken. Deze zijn verkleed in een bepaald thema, het is aan de kleinsten om te raden in wie of wat ze verkleed zijn. Dit kan gaan van smurfen tot Astrid Bryan en de Spice girls. Heel dit evenement is zo eenvoudig en simplistisch als maar zijn kan, maar toch kijken onze kids er enorm hard naar uit. Hopelijk zijn de weergoden ons nog goedgezind.
"Walk on, through the wind. Walk on through the rain.
Though your dream be tossed and blown. Walk on, walk on,
with hope in your heart. And you'll never walk alone. You'll never walk alone."
Woensdag is zonder meer de drukste dag van de week, zij het dat het maar een halve "lesdag" is. We moeten onze turnzaal omtoveren tot feestzaal voor de receptie. Een generale repetitie dringt zich op, de kledij testen, de muziek doorspelen, de drank koel zetten, alles klaarleggen, de tafels en stoelen plaatsen, ... U kent het fenomeen ongetwijfeld, 's namiddags naar huis rijden en nog aan 1001 dingen tegelijk denken, maar er geen enkel een plaats kunnen geven, maar bon ... alles komt goed. Om half acht beginnen we er dan aan : de receptie, een plechtig moment voor kinderen en ouders. Na een ludieke (en emotionele) opening door de kinderen volgt er een officieel gedeelte met het uitdelen van het rapport en getuigschrift om af te sluiten met een spetterende receptie. Moest het u interesseren, het thema dat de leerlingen dit jaar kozen, was faute partie, dus ik heb mijn feestplunje al klaargelegd.
Na zo'n dag kan je niets anders verwachten dan een moment van decompressie op donderdag. Op de planning staat dan ook niet veel meer dan uitdelen van werkboeken, werkjes, tekeningen, ... en het poetsen van banken, stoelen en voor diegene die zin hebben de rest van de klas (ondergetekende zal u dankbaar zijn). Nadien is een filmpje op het grote bord misschien wel op z'n plaats. Maar niet vooraleer we de viering van vrijdag nog eens hebben overlopen, het materiaal klaargelegd en de liedjes doorgezongen. Om af te sluiten vieren we ook nog de jarigen van de maanden juni, juli en augustus.
"Walk on, walk on, with hope in your heart.
And you'll never walk alone. You'll never walk alone."
Vrijdag is het dé dag, de allerlaatste dag van het schooljaar, de dag van het definitieve afscheid. Om negen uur wordt de ganse school in de kerk verwacht, want de leerlingen van 6A zetten nog een laatste keer hun beste beentje voor om er een mooie viering van te maken. We sluiten af met een traditioneel spetterend afscheidslied en keren al een beetje peinzend terug naar school. Een verrassing voor alle kinderen zal er ongetwijfeld ook zijn op de speelplaats en een grote slotdans met alle kinderen van de lagere school. Maar dan komt het moeilijkste moment, dat laatste kwartiertje voor de bel gaat ... we staan daar dan samen ... in die lege klas. Geen tekeningen meer aan de muren, geen balpennen en kleurtjes meer in de aanslag, het voelt allemaal zo onwezenlijk. Ik moet bekennen dat ik zelden momenten heb waarop ik niets zinnigs kan uitkramen, maar dit moment nijpt de keel toch wel netjes dicht. Ik heb er al enkele jaren over gedacht om eens een speech te schrijven om op dat moment toch iets nuttigs te kunnen zeggen, maar het komt er toch niet van. Misschien laat ik ze gewoon dit stukje tekst lezen zodat ze weten dat ik ze het allerbeste toewens in het middelbaar en de rest van hun leven, dat het ook bij mij pijn doet om afscheid te moeten nemen en dat ik hen gewoon ook graag zie ... ook al ben ik maar de meester. Fijne vakantie iedereen !
zondag 24 juni 2012
zondag 10 juni 2012
Erg mooi ... zo lang het duurt ...
Voorbije dagen leefden onze noorderburen weer in een "oranje"-roes. Een roes waaruit ze gisterenavond toch even bruusk werden ontwaakt. Met meer dan gemiddelde belangstelling volgde ik de wedstrijd tegen Denemarken. Niet zozeer omdat ik een oranjefan ben of omdat de Denen oogstrelend voetbal zouden spelen. Maar aangezien ik me geëngageerd heb voor een project waarbij ik mezelf te koop aanbood op e-bay, net zoals 19.999 andere Belgische supporters, om voor het land naar keuze van de hoogste bieder te supporteren, dit alles ten voordele van Unicef. Uiteindelijk bood een Nederlander het hoogste bedrag, dus heb ik het Wilhelmus zo goed als mogelijk proberen mee te mummelen en zag ik tot mijn grote ontsteltenis "De Rode Duivels II" spelen. Meer balbezit, de betere kansen, een strafschopgevalletje niet gekregen, kleine frustraties, laatste pass onzuiver, meer intrinsiek talent als de tegenstrever, maar niet zo'n sterke groep en totaal geen kalmte en scherpte voor doel, zodat één dodelijke counter een ganse natie in rouw duwde.Die 6-1 overwinning tegen de B-ploeg van Noord-Ierland bleek dus niet echt een referentie, maar onze noorderburen droomden toch al luidop van de finale. Een leuk gevoel, zonder meer, maar het is maar mooi ... zolang het duurt.
Hoe zwart de avond gisteren dan wel was, zo mooi was vrijdagavond. Niet op voetbalgebied, want landen als Griekenland, Polen en andere Tsjechiës maken me ook niet echt warm. Over Rusland houd ik me nog op de vlakte, want dit zou wel eens een verrassing kunnen worden. Neen, ik had geen tijd om me zorgen te maken over voetbal, want er stond een spellenavond van SpinLi op het programma. Als organisator is het toch elke keer weer spannend of er weinig of veel bezoekers langskomen. Daar de examens van start gaan, het EK op de buis is, het plaatselijke kampioenenbal werd georganiseerd, hield ik mijn hart dan ook stevig vast. Het was dan ook een fijn gevoel om héél wat mensen te mogen ontvangen ... en het opmerkelijkste van al, was dat dit héél wat nieuwkomers waren. Hopelijk heeft iedereen er van genoten en komt mijn voorspelling omtrent de zomerspelen uit een vorig artikel uit. Het zou fijn zijn om terug een groter aantal bezoekers te mogen verwelkomen op onze spellenavonden, na enkele rustigere maanden. De volgende spellenavond zal terug een themaatje krijgen, maar hierover vindt u meer op onze weblog van SpinLi. Erg mooi allemaal ... zo lang het duurt ... want ook voor 6 juli heb ik waarschijnlijk geen flauw benul of ik een rijkgevulde speelzaal zal hebben.
Hoe zwart de avond gisteren dan wel was, zo mooi was vrijdagavond. Niet op voetbalgebied, want landen als Griekenland, Polen en andere Tsjechiës maken me ook niet echt warm. Over Rusland houd ik me nog op de vlakte, want dit zou wel eens een verrassing kunnen worden. Neen, ik had geen tijd om me zorgen te maken over voetbal, want er stond een spellenavond van SpinLi op het programma. Als organisator is het toch elke keer weer spannend of er weinig of veel bezoekers langskomen. Daar de examens van start gaan, het EK op de buis is, het plaatselijke kampioenenbal werd georganiseerd, hield ik mijn hart dan ook stevig vast. Het was dan ook een fijn gevoel om héél wat mensen te mogen ontvangen ... en het opmerkelijkste van al, was dat dit héél wat nieuwkomers waren. Hopelijk heeft iedereen er van genoten en komt mijn voorspelling omtrent de zomerspelen uit een vorig artikel uit. Het zou fijn zijn om terug een groter aantal bezoekers te mogen verwelkomen op onze spellenavonden, na enkele rustigere maanden. De volgende spellenavond zal terug een themaatje krijgen, maar hierover vindt u meer op onze weblog van SpinLi. Erg mooi allemaal ... zo lang het duurt ... want ook voor 6 juli heb ik waarschijnlijk geen flauw benul of ik een rijkgevulde speelzaal zal hebben.
zondag 27 mei 2012
Euro-kitsch en andere baboesjka's
Ontsteltenis alom gisterenavond tijdens de Eurosongfinale, een dance-liedje wint de "grootste" (de koningin Elisabeth-wedstrijd die op hetzelfde moment z'n ontknoping kende, laten we maar buiten beschouwing) muziekwedstrijd van Europa. Misschien komen de Lage Landen dus weer een stapje te laat, maar wij kunnen ook Milk inc., Sylver en andere Tiësto's sturen. Altijd zijn we maar op zoek naar perfect Eurosonglied met de nodige toeters en bellen. Zou het niet beter zijn als we gewoon iets sturen waar we goed in zijn? Wij sturen een braaf prutske van 17 jaar, een goede stem, maar een scheet groot. Nederland stuurt in vredesnaam een indiaan, dan is het al ver gekomen. Het zou hoogstwaarschijnlijk weinig zoden aan de dijk brengen, want de politiek getinte stemming zou nooit echt in ons voordeel uitdraaien, maar dan maken we er tenminste een feestje van. Geef mij maar een goed up-tempo-nummer, een deftige act met supervette moves (dan zijn al die So you think you can dance-wedstrijden toch niet voor niets) en een supergrave lichtshow en dito podiumopbouw. Laat dit alles nu net hetgeen zijn waarvoor wij (Belgen) wereldwijd bekend zijn. We zijn er nog nooit opgekomen om zoiets te sturen.
Een Marokkaanse madam die voor Zweden het songfestival wint, het kan zo maar in één keer. Pas op, verdiend, zonder meer. Euphoria had het meest opzwepende ritme van alle deelnemers, het podium werd volledig ingenomen door één zangeres en ze liet het bij God sneeuwen in de zomer. Over de kwaliteit van dansbewegingen ga ik niet uitwijden aangezien ik zelf niet echt een fantastisch danser ben. De grote favoriet maakt z'n favorietenrol waar, dat kunnen uiteindelijk alleen de echte groten, proficiat.
Nog belangrijker dan de overwinnaar is het bont allegaartje deelnemers dat jaarlijks onze beeldbuis teistert. Het moet gezegd, ik heb me kostelijk geamuseerd met de "kritische" bedenkingen van Peter Van de Veire, je was op voorhand al getipt over wat je mocht verwachten. Lachen geblazen, zeker als diezelfde kerel dan nog onze Belgische punten mag uitreiken. "Nice dresses from den Aldi", het symboliseert inderdaad wel een beetje het niveau van Eurosong sinds Oost-Europa zich inschrijft met 30 deelnemers. Ons kent ons, dus wij zijn er altijd bij in de finale, ook al staan we met 6 oude dementerende bomma's op het podium (met alle respect overigens, je moet het maar doen). Het zorgt voor héél wat wrevel en irritatie in West-Europa. Dit in het midden gelaten, je weet dat je daar voor staat. Je moet gewoon op de proppen komen met een nummer dat sterk genoeg is om mee te doen voor de overwinning. Een nummer zoals Sanomi dat was, zelfs een beetje My guitar en gisteren zonder enige twijfel de oorwurm van Loreen.
We zagen het gisteren weer allemaal, een stel ADHD-ers in de hoogste graad, een krasse opa met reeds een gigantische carrière die even komt afgaan, sluiers die door windkanonnen tot aan de nok van de zaal worden geblazen, korte rokken, lelijke rokken, lange kleedjes, kleedjes van den Aldi, oma's die koekjes bakken, voetenshuffles, zatte Turken op een boot en zangeressen die ze serieus in de poep aan het knijpen zijn tijdens de hoge uithalen. Ach ja, dat maakt toch gewoon deel uit van Eurosong.
We moeten bekennen dat héél deze Eurosongtrend zich ook doorzet in onze spellenwereld. Show en looks bepalen vaak een waardering. We merken dat Oost-Europa ook hier een serieuze inhaalbeweging aan het maken is en let op mijn voorspelling, het zal niet lang duren of ze steken ons netjes voorbij. Duitsland is altijd het spellenland bij uitstek geweest, maar wie verschijnt er nu ten tonele? Polen, Tsjechië en sinds kort ook Rusland. Voorlopig doen ze het af en toe nog met louche kopieën van bestaande spellen, ze nemen zelfs de moeite niet om de doos te veranderen, ze plakken er gewoon een andere naam op. Copyright telt waarschijnlijk niet in het oosten. Laat ze maar doen zou ik zeggen, er zou wel eens prima materiaal kunnen komen overgewaaid. 't Is dan wel te hopen dat er een Engelstalige vertaling van de spelregels bij stoppen, want onderstaande is niet echt bij kennis en machte om zich door dat Russisch te slaan. Ik kijk er alvast naar uit om op één van de volgende spellenavonden een Matroesjka op tafel te leggen. U ook?
Een Marokkaanse madam die voor Zweden het songfestival wint, het kan zo maar in één keer. Pas op, verdiend, zonder meer. Euphoria had het meest opzwepende ritme van alle deelnemers, het podium werd volledig ingenomen door één zangeres en ze liet het bij God sneeuwen in de zomer. Over de kwaliteit van dansbewegingen ga ik niet uitwijden aangezien ik zelf niet echt een fantastisch danser ben. De grote favoriet maakt z'n favorietenrol waar, dat kunnen uiteindelijk alleen de echte groten, proficiat.
Nog belangrijker dan de overwinnaar is het bont allegaartje deelnemers dat jaarlijks onze beeldbuis teistert. Het moet gezegd, ik heb me kostelijk geamuseerd met de "kritische" bedenkingen van Peter Van de Veire, je was op voorhand al getipt over wat je mocht verwachten. Lachen geblazen, zeker als diezelfde kerel dan nog onze Belgische punten mag uitreiken. "Nice dresses from den Aldi", het symboliseert inderdaad wel een beetje het niveau van Eurosong sinds Oost-Europa zich inschrijft met 30 deelnemers. Ons kent ons, dus wij zijn er altijd bij in de finale, ook al staan we met 6 oude dementerende bomma's op het podium (met alle respect overigens, je moet het maar doen). Het zorgt voor héél wat wrevel en irritatie in West-Europa. Dit in het midden gelaten, je weet dat je daar voor staat. Je moet gewoon op de proppen komen met een nummer dat sterk genoeg is om mee te doen voor de overwinning. Een nummer zoals Sanomi dat was, zelfs een beetje My guitar en gisteren zonder enige twijfel de oorwurm van Loreen.
We zagen het gisteren weer allemaal, een stel ADHD-ers in de hoogste graad, een krasse opa met reeds een gigantische carrière die even komt afgaan, sluiers die door windkanonnen tot aan de nok van de zaal worden geblazen, korte rokken, lelijke rokken, lange kleedjes, kleedjes van den Aldi, oma's die koekjes bakken, voetenshuffles, zatte Turken op een boot en zangeressen die ze serieus in de poep aan het knijpen zijn tijdens de hoge uithalen. Ach ja, dat maakt toch gewoon deel uit van Eurosong.
We moeten bekennen dat héél deze Eurosongtrend zich ook doorzet in onze spellenwereld. Show en looks bepalen vaak een waardering. We merken dat Oost-Europa ook hier een serieuze inhaalbeweging aan het maken is en let op mijn voorspelling, het zal niet lang duren of ze steken ons netjes voorbij. Duitsland is altijd het spellenland bij uitstek geweest, maar wie verschijnt er nu ten tonele? Polen, Tsjechië en sinds kort ook Rusland. Voorlopig doen ze het af en toe nog met louche kopieën van bestaande spellen, ze nemen zelfs de moeite niet om de doos te veranderen, ze plakken er gewoon een andere naam op. Copyright telt waarschijnlijk niet in het oosten. Laat ze maar doen zou ik zeggen, er zou wel eens prima materiaal kunnen komen overgewaaid. 't Is dan wel te hopen dat er een Engelstalige vertaling van de spelregels bij stoppen, want onderstaande is niet echt bij kennis en machte om zich door dat Russisch te slaan. Ik kijk er alvast naar uit om op één van de volgende spellenavonden een Matroesjka op tafel te leggen. U ook?
zondag 20 mei 2012
Winter- of zomerspelen?
In de ganse wereld, en in Londen in het bijzonder, kijkt men reikhalzend uit naar de volgende editie van de Olympische Spelen die er staat aan te komen. Dergelijk evenement brengt héél wat te weeg. Zowel qua organisatie, prestige en beleving kan zoiets wel tellen. Persoonlijk prefereer ik eerder de zomerspelen boven de winterspelen, maar dit heeft waarschijnlijk vooral te maken met een beperkte kennis van de wintersporten.
Bovendien is een vorm van meeleven vaak pas mogelijk als er atleten uit eigen land of streek deelnemen en meedingen voor het hoogst haalbare. Je gaat je als het ware vereenzelvigen met deze nationale held en geniet van een overwinning als ware een eigen behaalde zege. Echt kieskeurig zijn we op zulke momenten niet en dit is één van de uitzonderlijke momenten dat we blijkbaar allemaal vloeiend Franstalig zijn. Vaak is de vermoeidheid dan ook groot als je een groot aantal uren vanuit je luie zetel actief hebt zitten meeleven, mee duwen, mee stoempen tijdens bijvoorbeeld de olympische wegrit. Of we dit jaar een Belgische zege mogen verwachten, dat zal volgens mij afhangen van een kleine pitbull van de Isle of Man.
Zomer-spelen of winter-spelen? Dat is eigenlijk een goeie vraag, waar we misschien even moeten bij stilstaan. In onze spellenwereld is het eigenlijk op dit moment een klein beetje windstil. Geruchten, aankondigingen, verrassingen op termijn zijn er genoeg, maar de zomermaanden zijn traditiegetrouw zeker niet de spannendste. De die-hard-gamer kijkt vol ongeduld uit naar het najaar, de maanden oktober en november brengen elke veelspeler in vervoering, dan kan het echt niet meer op. Sinterklaas komt voor hen vaak enkele weken vroeger. Maar hoe zit het eigenlijk met de gelegenheidsspelers? Zij liggen er ongetwijfeld niet van wakker, maar wanneer is het het perfecte moment om een spel op tafel te leggen?
Vanuit mijn persoonlijke ervaringen in de spellenclub moet ik toegeven dat de zomermaanden over het algemeen rustiger zijn, alhoewel we vorig jaar in juli één van onze drukste spellenavonden hadden. Juni daarentegen was zonder meer één van de laagtepunten uit onze carrière. Bij enige rondvraag antwoorden veel mensen ook dat het te mooi weer is om een spel te spelen. Dat vind ik een rare, doch interessante respons op een vraag die mij steeds als muziek in de oren klinkt : "Willen we vandaag eens een spel op tafel leggen?"
Voor vele mensen is een bordspel spelen blijkbaar iets dat vasthangt aan druilerig, koud, nat weer, pakken sneeuw en/ of ijzel. Volledig klopt deze stelling echter niet, want dan zouden wij in ons Belgenland zéér goed bedeeld geweest zijn. Zelfs in deze maand mei zou het dan bijna elke dag wel een festijn zijn. Een andere stelling die er leeft, is dat spellen echt wel in het najaar in de planning geplaatst moeten worden. Waarom? Dat weet ik echt niet, het hoort blijkbaar gewoon zo te zijn? Wat vaak wel uit het oog wordt verloren, is het feit dat héél wat uitgeverijen XL-versies van spellen op de markt brengen om buiten te spelen en dat deze spellen op dit ogenblik hot zijn (bv. kubb, molkky, ...) en dat in elke reiskoffer waarschijnlijk wel een Machiavelli, Boonanza, UNO, Regenwormen of Kolonisten dobbelspel zit.
Er is uiteindelijk toch niets gezelliger dan tijdens de zomervakantie op een zwoele avond, met een glaasje wijn, samen met je geliefden of vrienden rond tafel te zitten en een spel te spelen. Ik durf zelfs te stellen dat bij de gelegenheidsspelers er in de zomer meer zal worden gespeeld dan over de rest van het jaar. Er is plots tijd om die (oh zo moeilijke) spelregels wel eens te lezen, zodat het spel blijkbaar toch wel leuk blijkt te zijn. 's Avonds spelen mama en papa eerst een testrondje, om het de dag nadien haarfijn aan de kinderen uit te leggen. Op vakantie aan de Belgische kust? Dan neemt u zeker best een spelletje mee, want het zou wel eens enkele dagen "minder" goed weer kunnen zijn.
Dus liefste gelegenheidsspeler, denk hier misschien eens even over na en voel gewoon het gevoel van een goed spel bij mooi weer op een picknicktafel ergens buiten in de bossen. Geef het misschien eens een kans en wie weet wordt u wel een zomerspeler. Bij deze zie ik jullie dan ook graag op één van onze volgende spellenavonden. Tot dan !
Bovendien is een vorm van meeleven vaak pas mogelijk als er atleten uit eigen land of streek deelnemen en meedingen voor het hoogst haalbare. Je gaat je als het ware vereenzelvigen met deze nationale held en geniet van een overwinning als ware een eigen behaalde zege. Echt kieskeurig zijn we op zulke momenten niet en dit is één van de uitzonderlijke momenten dat we blijkbaar allemaal vloeiend Franstalig zijn. Vaak is de vermoeidheid dan ook groot als je een groot aantal uren vanuit je luie zetel actief hebt zitten meeleven, mee duwen, mee stoempen tijdens bijvoorbeeld de olympische wegrit. Of we dit jaar een Belgische zege mogen verwachten, dat zal volgens mij afhangen van een kleine pitbull van de Isle of Man.
Zomer-spelen of winter-spelen? Dat is eigenlijk een goeie vraag, waar we misschien even moeten bij stilstaan. In onze spellenwereld is het eigenlijk op dit moment een klein beetje windstil. Geruchten, aankondigingen, verrassingen op termijn zijn er genoeg, maar de zomermaanden zijn traditiegetrouw zeker niet de spannendste. De die-hard-gamer kijkt vol ongeduld uit naar het najaar, de maanden oktober en november brengen elke veelspeler in vervoering, dan kan het echt niet meer op. Sinterklaas komt voor hen vaak enkele weken vroeger. Maar hoe zit het eigenlijk met de gelegenheidsspelers? Zij liggen er ongetwijfeld niet van wakker, maar wanneer is het het perfecte moment om een spel op tafel te leggen?
Vanuit mijn persoonlijke ervaringen in de spellenclub moet ik toegeven dat de zomermaanden over het algemeen rustiger zijn, alhoewel we vorig jaar in juli één van onze drukste spellenavonden hadden. Juni daarentegen was zonder meer één van de laagtepunten uit onze carrière. Bij enige rondvraag antwoorden veel mensen ook dat het te mooi weer is om een spel te spelen. Dat vind ik een rare, doch interessante respons op een vraag die mij steeds als muziek in de oren klinkt : "Willen we vandaag eens een spel op tafel leggen?"
Voor vele mensen is een bordspel spelen blijkbaar iets dat vasthangt aan druilerig, koud, nat weer, pakken sneeuw en/ of ijzel. Volledig klopt deze stelling echter niet, want dan zouden wij in ons Belgenland zéér goed bedeeld geweest zijn. Zelfs in deze maand mei zou het dan bijna elke dag wel een festijn zijn. Een andere stelling die er leeft, is dat spellen echt wel in het najaar in de planning geplaatst moeten worden. Waarom? Dat weet ik echt niet, het hoort blijkbaar gewoon zo te zijn? Wat vaak wel uit het oog wordt verloren, is het feit dat héél wat uitgeverijen XL-versies van spellen op de markt brengen om buiten te spelen en dat deze spellen op dit ogenblik hot zijn (bv. kubb, molkky, ...) en dat in elke reiskoffer waarschijnlijk wel een Machiavelli, Boonanza, UNO, Regenwormen of Kolonisten dobbelspel zit.
Er is uiteindelijk toch niets gezelliger dan tijdens de zomervakantie op een zwoele avond, met een glaasje wijn, samen met je geliefden of vrienden rond tafel te zitten en een spel te spelen. Ik durf zelfs te stellen dat bij de gelegenheidsspelers er in de zomer meer zal worden gespeeld dan over de rest van het jaar. Er is plots tijd om die (oh zo moeilijke) spelregels wel eens te lezen, zodat het spel blijkbaar toch wel leuk blijkt te zijn. 's Avonds spelen mama en papa eerst een testrondje, om het de dag nadien haarfijn aan de kinderen uit te leggen. Op vakantie aan de Belgische kust? Dan neemt u zeker best een spelletje mee, want het zou wel eens enkele dagen "minder" goed weer kunnen zijn.
Dus liefste gelegenheidsspeler, denk hier misschien eens even over na en voel gewoon het gevoel van een goed spel bij mooi weer op een picknicktafel ergens buiten in de bossen. Geef het misschien eens een kans en wie weet wordt u wel een zomerspeler. Bij deze zie ik jullie dan ook graag op één van onze volgende spellenavonden. Tot dan !
woensdag 25 april 2012
Slachtoffer van het eigen succes
In tijden van economische crisis zijn er altijd wel witte raven in het spel. Domeinen waarop de huidige situatie geen vat heeft. De bordspellenwereld is zonder enige twijfel één van deze uitzonderingen. Nog nooit werden er zoveel spellen ontwikkeld, geproduceerd en verkocht als heden-ten-dage. Bovendien wordt op deze situatie dan nog eens handig ingespeeld door vraag en aanbod uit te spelen en de standaardprijzen te verhogen ... omwille van een stijging van de grondstofkosten misschien???. Het lijkt wel een trend om creatief om te springen met truukjes van de foor om sommige, belachelijke prijzen te verantwoorden.
Opgepast, er wordt de laatste tijd veel aandacht besteed aan artwork, prachtig speelmateriaal en de deftige kwaliteit ervan en dat kunnen we enkel toejuichen. Je komt er niet meer met de alom gekende pionnen, de ouderwetse dobbelsteen, papieren geld in muffe kleurtjes en een ietwat hulpeloos in elkaar geflanst speelbord waarop de tekeningen lijken gemaakt door een drie-jarige kleuter met een weinig vast hand of een wanna-be-illustrator met weinig inspiratie en fantasie. (tot zover onze beschrijving van het spel "mens erger je niet" met een vleugje Monopoly). Maar als je mee wil gaan in deze onstopbare flow van "nieuwe" kopieën en herwerkte "klassiekers", dan krijgt onze toch al te dunne spellen-aanschaf-portemonnee het bijzonder moeilijk. Het komt er meer en meer op neer om de verborgen pareltjes te gaan onderscheiden van de middelmaat en dat is niet evident, zeker niet als je weet welke pr-machine er achter sommige spellen zit.
Elk voordeel heb z'n nadeel, zei ooit een Nederlands voetbalinternational en een groot nadeel van dit succes is ... verzadiging. Op alle gebied treedt deze toch ietwat onderschatte kwaal op. Een toevloed aan spellenclubs bijvoorbeeld, wat op zich positief nieuws is, want dit verhoogt de kans op spelen op verschillende momenten. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik me beperk tot twee clubs (zijnde Pallieter en m'n eigenste SpinLi) en af en toe een bezoekje aan de collega's van de andere clubs. Aanwezigheid daar uit interesse, steun en een tikkeltje beleefdheid en vooral héél véél goesting (hier vooralsnog geen verzadiging), afwezigheid door tijdsgebrek en vooral het verdelen van de aandacht over zaken die "echt" belangrijk zijn in het leven zoals mijn gezin.
Een overrompeling aan blogs (zoals deze), die elk wel hun nut hebben (behalve deze), maar telkens hetzelfde publiek zouden moeten aanspreken ... en dan kan er wel eens verzadiging optreden, wat dan weer een beperkte stroom aan lezers met zich meebrengt. Een toevloed aan nieuwsbrieven van uitgeverijen, spellenmagazines, facebook-uitnodigingen, extra informatie op Boardgamegeek, enzovoort zijn ongetwijfeld een meerwaarde voor de spellengemeenschap, maar kunnen we al die info nog wel fatsoenlijk verwerken?
Recensies, vertalingen, aankondigingen op het internet of in zelf gepubliceerde maandbladen. Ik heb me er al meermaals aan schuldig gemaakt, net zoals mijn concullega's. De uitgeverijen krijgen ongetwijfeld dezelfde zondvloed te verwerken als de spelers en spellenclubs, maar dan in de andere richting. Zien zij door het bos de bomen nog? Wie geef je een recensie-exemplaar, wie mag er een vertaling maken en wie niet? Leuk natuurlijk die immense aandacht, maar de keerzijde van de medaille is dat je mensen, ongetwijfeld allen met goede bedoelingen, moet teleurstellen.
De immense snelheid waarmee sommige uitgeverijen hun lekkernijen op ons afvuren zorgt voor stress en rusteloosheid bij de verzamelaars. Als je fan bent van FFG en je wil je collectie up-to-date houden, dan breekt het angstzweet je al uit als ze hun nieuwe releases aankondigen twee-wekelijks. Als je alle interessante kickstarters de nodige ondersteuning wil bieden, zal je betaalvriendje snel van zijn tak beginnen maken omdat het saldo ontoereikend zal zijn. Uiteraard wil je je spellencollectie vervolledigen met recente spellen, maar trop is te veel.
Zelfs de groten der aarde uit onze toch wel kleine spellenwereld hebben ditzelfde gevoel. Ik las recent nog reacties van alom bekende en gewaardeerde collega's die het toch nog enkele stapjes verder hebben geschopt dan ikzelf. Als mensen als Faidutti, Salinas en andere Nicholson's het nut er niet echt meer van inzien om spellen te bespreken, hun professionele licht te laten schijnen op de zaak ... dan gaat de verzadiging de verkeerde kant op. Dichter bij huis zit ik al een tijdje op mijn honger wat "de tafel plakt!"-blog betreft. Ook daar lijkt het wat stilgevallen om de één of andere reden. Met alle respect natuurlijk, want ook ik moet af en toe diep graven om inspiratie te vinden en het overkomt ons allen wel op een gegeven moment, verzadiging, schwung of panache die even ontbreekt.
Maar vrees niet lieve lezer, goesting voor je passie komt altijd terug. Kwaliteit komt altijd bovendrijven, dus ik ben er zeker van dat ik binnenkort rijkelijk zal bediend worden door mijn boven vernoemde bloggenoot. En als men zegt dat eigen lof stinkt, dan mag er al eens een geurtje aanzitten ... vindt u niet?
Opgepast, er wordt de laatste tijd veel aandacht besteed aan artwork, prachtig speelmateriaal en de deftige kwaliteit ervan en dat kunnen we enkel toejuichen. Je komt er niet meer met de alom gekende pionnen, de ouderwetse dobbelsteen, papieren geld in muffe kleurtjes en een ietwat hulpeloos in elkaar geflanst speelbord waarop de tekeningen lijken gemaakt door een drie-jarige kleuter met een weinig vast hand of een wanna-be-illustrator met weinig inspiratie en fantasie. (tot zover onze beschrijving van het spel "mens erger je niet" met een vleugje Monopoly). Maar als je mee wil gaan in deze onstopbare flow van "nieuwe" kopieën en herwerkte "klassiekers", dan krijgt onze toch al te dunne spellen-aanschaf-portemonnee het bijzonder moeilijk. Het komt er meer en meer op neer om de verborgen pareltjes te gaan onderscheiden van de middelmaat en dat is niet evident, zeker niet als je weet welke pr-machine er achter sommige spellen zit.
Elk voordeel heb z'n nadeel, zei ooit een Nederlands voetbalinternational en een groot nadeel van dit succes is ... verzadiging. Op alle gebied treedt deze toch ietwat onderschatte kwaal op. Een toevloed aan spellenclubs bijvoorbeeld, wat op zich positief nieuws is, want dit verhoogt de kans op spelen op verschillende momenten. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik me beperk tot twee clubs (zijnde Pallieter en m'n eigenste SpinLi) en af en toe een bezoekje aan de collega's van de andere clubs. Aanwezigheid daar uit interesse, steun en een tikkeltje beleefdheid en vooral héél véél goesting (hier vooralsnog geen verzadiging), afwezigheid door tijdsgebrek en vooral het verdelen van de aandacht over zaken die "echt" belangrijk zijn in het leven zoals mijn gezin.
Een overrompeling aan blogs (zoals deze), die elk wel hun nut hebben (behalve deze), maar telkens hetzelfde publiek zouden moeten aanspreken ... en dan kan er wel eens verzadiging optreden, wat dan weer een beperkte stroom aan lezers met zich meebrengt. Een toevloed aan nieuwsbrieven van uitgeverijen, spellenmagazines, facebook-uitnodigingen, extra informatie op Boardgamegeek, enzovoort zijn ongetwijfeld een meerwaarde voor de spellengemeenschap, maar kunnen we al die info nog wel fatsoenlijk verwerken?
Recensies, vertalingen, aankondigingen op het internet of in zelf gepubliceerde maandbladen. Ik heb me er al meermaals aan schuldig gemaakt, net zoals mijn concullega's. De uitgeverijen krijgen ongetwijfeld dezelfde zondvloed te verwerken als de spelers en spellenclubs, maar dan in de andere richting. Zien zij door het bos de bomen nog? Wie geef je een recensie-exemplaar, wie mag er een vertaling maken en wie niet? Leuk natuurlijk die immense aandacht, maar de keerzijde van de medaille is dat je mensen, ongetwijfeld allen met goede bedoelingen, moet teleurstellen.
De immense snelheid waarmee sommige uitgeverijen hun lekkernijen op ons afvuren zorgt voor stress en rusteloosheid bij de verzamelaars. Als je fan bent van FFG en je wil je collectie up-to-date houden, dan breekt het angstzweet je al uit als ze hun nieuwe releases aankondigen twee-wekelijks. Als je alle interessante kickstarters de nodige ondersteuning wil bieden, zal je betaalvriendje snel van zijn tak beginnen maken omdat het saldo ontoereikend zal zijn. Uiteraard wil je je spellencollectie vervolledigen met recente spellen, maar trop is te veel.
Zelfs de groten der aarde uit onze toch wel kleine spellenwereld hebben ditzelfde gevoel. Ik las recent nog reacties van alom bekende en gewaardeerde collega's die het toch nog enkele stapjes verder hebben geschopt dan ikzelf. Als mensen als Faidutti, Salinas en andere Nicholson's het nut er niet echt meer van inzien om spellen te bespreken, hun professionele licht te laten schijnen op de zaak ... dan gaat de verzadiging de verkeerde kant op. Dichter bij huis zit ik al een tijdje op mijn honger wat "de tafel plakt!"-blog betreft. Ook daar lijkt het wat stilgevallen om de één of andere reden. Met alle respect natuurlijk, want ook ik moet af en toe diep graven om inspiratie te vinden en het overkomt ons allen wel op een gegeven moment, verzadiging, schwung of panache die even ontbreekt.
Maar vrees niet lieve lezer, goesting voor je passie komt altijd terug. Kwaliteit komt altijd bovendrijven, dus ik ben er zeker van dat ik binnenkort rijkelijk zal bediend worden door mijn boven vernoemde bloggenoot. En als men zegt dat eigen lof stinkt, dan mag er al eens een geurtje aanzitten ... vindt u niet?
vrijdag 6 april 2012
Dou(maar langzaam)a(a)n(h)e
Als u enigszins katholiek bent opgevoed en zich de cirkel van het kerkelijk jaar nog voor de geest kan halen, dan weet u misschien dat het vandaag Goede Vrijdag is. De dag na Witte Donderdag, waarop Jezus het laatste avondmaal had met z'n leerlingen. Nadien werd hij opgepakt op de olijfberg, na het verraden door onze goede vriend Judas (die achteraf niet meer kon leven met het feit dat hij Jezus had uitgeleverd en zelfmoord pleegde), de tot-de-verbeelding-sprekende-ik-hak-je-oor-af-Romein-actie van Petrus en de ontsteltenis en teleurstelling bij de andere apostelen.
Waarom het een "goede" vrijdag zou moeten zijn, daar hebben wij allen nog steeds het raden naar. Goed, zo zou ik het niet echt kunnen noemen : een kroon met doorns op je hoofd, stukken vel die uit je rug zijn losgeslagen met talloze zweepslagen, een vol eikenhouten kruis talloze kilometers moeten verder sleuren, geen druppel water om de dorstige en zilte lippen enigszins te verfrissen, vastgenageld worden met roestige nagels door handen en voeten (en het waren geen kopspeldjes, dat kan ik u verzekeren). Om drie uur stipt zou het licht uitgaan, letterlijk en figuurlijk. Jezus sterft, met nog een venijnige lanssteek in zijn zij ter controle en het land werd donker. Een zonsverduistering zeggen sommigen, een dreigend antwoord van God volgens anderen.
Misschien is deze "Goede" Vrijdag dan ook hét moment bij uitstek om nog eens goed van leer te geven hier op de blog. Een brok frustratie proberen van je af te schrijven, een aanklacht tegen onrechtmatigheden in onze maatschappij, iets waar iedereen het ongetwijfeld met mij eens is. Het is de hoogste tijd om wat kritiek te spuien op het "goede" werk van : de DOUANE !!! (Hitchcock's-douche-scène-geluidje op de achtergrond)
Voor de eerste keer in mijn leven heb ik eens een pakketje met spellen besteld uit Amerika. Uiteraard is het niet de bedoeling dat dit een gewoonte wordt. Uiteraard besef ik maar al te goed dat de verzendingskosten serieus hoog kunnen oplopen. Uiteraard besef ik dat dit ecologisch-onverantwoord is ... maar het was gewoon een mooie aanbieding, dus na het zoeken van een Paypal-vriendje (die u misschien nog kent uit een eerder bericht), kon het pakketje verstuurd worden.
Twee weken heb ik moeten wachten vooraleer het pakketje vanochtend aan mijn deur werd aangeboden. Op zich had ik geen idee hoe lang dit in beslag zou nemen, dus kan ik er best mee leven. Maar dan heeft u nog de fantastische uitvinding van het Track-and-follow-systeem. Op die manier kan je je pakketje virtueel volgen en heb je een zicht op waar je zending zich op welk moment bevindt. Ik geef u een korte samenvatting : vertrek in de omgeving van Chicago 23 maart --> aankomst in België 26 maart --> douane afgehandeld 5 april --> levering door de post 6 april. Als we dit even netjes analyseren blijkt mijn pakket dus effectief 4 dagen gereisd te hebben en maar liefst 10 dagen bij de douane te hebben gestaan.
Wat doen die mannen in godsnaam 10 dagen lang met één pakketje? Ik kan begrijpen dat het belangrijk is dat pakketjes gecontroleerd worden : drugs, bommen, wapens en andere illegale producten moeten het land niet in natuurlijk. Maar zijn er bij God geen gespecialiseerde technieken om dit op een efficiënte en snelle manier te controleren? Gaat men alle pakjes openen, de inhoud nakijken, alles terug netjes verpakken zonder dat er beschadigingen worden aangebracht? Gebeurt dit wel altijd even grondig? Ik heb er mijn vragen bij zoals u merkt. En het ergste moet dan nog komen ...
Bij aflevering van het pakket, waarvoor u dus al wel wat euro's verzendingskosten heeft neergeteld, dient u nog even vrolijk "douanekosten" te betalen. Het juiste bedrag ga ik u besparen, maar voor dat geld kan ik héél wat pakketjes openen en nakijken. Met de glimlach vertelde de postbode me dan ook "dat zij daar natuurlijk op moeten verdienen hé". Ik denk dat de business in pakketjes enkel groter zal worden de komende jaren, dus ik hoop dat de politiek hierin ook duidelijke regels en communicatie zal opleggen aan de douane. Of is dit ook van de overheid, want dan zal het hoogstwaarschijnlijk één pot nat blijven.
Kritiek geven is natuurlijk makkelijk hoor ik u denken. Het is toch bijna Pasen, een tijd van vrede en het vieren van de verrijzenis van Jezus. Moet het dan zo agressief op deze "goede" vrijdag? Neen, u heeft gelijk, mijn excuses. Maar daarom trek ik het blik over Proximus, Mobistar, Base, Belgacom, Telenet, Electrabel en andere energiemaatschappijen, bonussen voor topmannen en het laatste velletje toiletpapier bij hoge nood vandaag nog niet open.
Waarom het een "goede" vrijdag zou moeten zijn, daar hebben wij allen nog steeds het raden naar. Goed, zo zou ik het niet echt kunnen noemen : een kroon met doorns op je hoofd, stukken vel die uit je rug zijn losgeslagen met talloze zweepslagen, een vol eikenhouten kruis talloze kilometers moeten verder sleuren, geen druppel water om de dorstige en zilte lippen enigszins te verfrissen, vastgenageld worden met roestige nagels door handen en voeten (en het waren geen kopspeldjes, dat kan ik u verzekeren). Om drie uur stipt zou het licht uitgaan, letterlijk en figuurlijk. Jezus sterft, met nog een venijnige lanssteek in zijn zij ter controle en het land werd donker. Een zonsverduistering zeggen sommigen, een dreigend antwoord van God volgens anderen.
Misschien is deze "Goede" Vrijdag dan ook hét moment bij uitstek om nog eens goed van leer te geven hier op de blog. Een brok frustratie proberen van je af te schrijven, een aanklacht tegen onrechtmatigheden in onze maatschappij, iets waar iedereen het ongetwijfeld met mij eens is. Het is de hoogste tijd om wat kritiek te spuien op het "goede" werk van : de DOUANE !!! (Hitchcock's-douche-scène-geluidje op de achtergrond)
Voor de eerste keer in mijn leven heb ik eens een pakketje met spellen besteld uit Amerika. Uiteraard is het niet de bedoeling dat dit een gewoonte wordt. Uiteraard besef ik maar al te goed dat de verzendingskosten serieus hoog kunnen oplopen. Uiteraard besef ik dat dit ecologisch-onverantwoord is ... maar het was gewoon een mooie aanbieding, dus na het zoeken van een Paypal-vriendje (die u misschien nog kent uit een eerder bericht), kon het pakketje verstuurd worden.
Twee weken heb ik moeten wachten vooraleer het pakketje vanochtend aan mijn deur werd aangeboden. Op zich had ik geen idee hoe lang dit in beslag zou nemen, dus kan ik er best mee leven. Maar dan heeft u nog de fantastische uitvinding van het Track-and-follow-systeem. Op die manier kan je je pakketje virtueel volgen en heb je een zicht op waar je zending zich op welk moment bevindt. Ik geef u een korte samenvatting : vertrek in de omgeving van Chicago 23 maart --> aankomst in België 26 maart --> douane afgehandeld 5 april --> levering door de post 6 april. Als we dit even netjes analyseren blijkt mijn pakket dus effectief 4 dagen gereisd te hebben en maar liefst 10 dagen bij de douane te hebben gestaan.
Wat doen die mannen in godsnaam 10 dagen lang met één pakketje? Ik kan begrijpen dat het belangrijk is dat pakketjes gecontroleerd worden : drugs, bommen, wapens en andere illegale producten moeten het land niet in natuurlijk. Maar zijn er bij God geen gespecialiseerde technieken om dit op een efficiënte en snelle manier te controleren? Gaat men alle pakjes openen, de inhoud nakijken, alles terug netjes verpakken zonder dat er beschadigingen worden aangebracht? Gebeurt dit wel altijd even grondig? Ik heb er mijn vragen bij zoals u merkt. En het ergste moet dan nog komen ...
Bij aflevering van het pakket, waarvoor u dus al wel wat euro's verzendingskosten heeft neergeteld, dient u nog even vrolijk "douanekosten" te betalen. Het juiste bedrag ga ik u besparen, maar voor dat geld kan ik héél wat pakketjes openen en nakijken. Met de glimlach vertelde de postbode me dan ook "dat zij daar natuurlijk op moeten verdienen hé". Ik denk dat de business in pakketjes enkel groter zal worden de komende jaren, dus ik hoop dat de politiek hierin ook duidelijke regels en communicatie zal opleggen aan de douane. Of is dit ook van de overheid, want dan zal het hoogstwaarschijnlijk één pot nat blijven.
Kritiek geven is natuurlijk makkelijk hoor ik u denken. Het is toch bijna Pasen, een tijd van vrede en het vieren van de verrijzenis van Jezus. Moet het dan zo agressief op deze "goede" vrijdag? Neen, u heeft gelijk, mijn excuses. Maar daarom trek ik het blik over Proximus, Mobistar, Base, Belgacom, Telenet, Electrabel en andere energiemaatschappijen, bonussen voor topmannen en het laatste velletje toiletpapier bij hoge nood vandaag nog niet open.
maandag 2 april 2012
Aprilvissen en zondebokken
Tom Boonen wint de Ronde van Vlaanderen voor de derde keer in z'n carrière, grootspraak of een aprilvis?
Oh wat een mooie dag was het gisteren, op die 1ste april. Zonder al te veel kleerscheuren op te lopen ging deze jaarlijks-wederkerende-ellendige-domme-mopjes-dag voorbij. En dat het een zéér bijzondere eerste april zou worden ... dat wisten we al op voorhand.
Op de eerste plaats natuurlijk omdat het een Vlaams volksfeest zou worden, de hoogmis van het Belgische wielrennen, de natte droom van elke wielerliefhebbende vlaming ... de Ronde van Vlaanderen. Het beloofde een spannend strijdtoneel te worden : een nieuw parcours, aangekondigde boycotten (die er gelukkig niet gekomen zijn), een tweestrijd op leven en dood tussen Spartacus en z'n rivaal Boonen. Jammerlijk genoeg besliste een valpartij erover dat deze laatste niet kon plaatsvinden, maar dit mag de pret zeker niet bederven. Het was alleszins een bijzondere Ronde. Ik was genoodzaakt om een deel van de koers te volgen in de auto op weg naar een babyborrel. Net op dat moment valt Cancelara weg uit de wedstrijd en het moet gezegd ... op de radio is het nog zoveel spannender en sensationeler dan op televisie.
De finale volgen op een provisoir groot scherm was méér dan ik durfde dromen. Ook al viel de commentaar dit jaar een keertje weg, het bleef een spannende en zenuwachtige bedoening. Een demarrage op de Paterberg zorgde voor de definitieve afscheiding. Als je met twee linkeballen, die dan ook nog Italianen zijn, op pad bent, dan weet je dat je het erg slim zal moeten aanpakken. De spanning in het propvolle zaaltje steeg dan ook ten top die laatste kilometers. Een spontaan applaus en gejuich toont dat medeleven en chauvinisme toch wel in ons Vlamingen zit, misschien wel véél meer dan we durven en willen toegeven. Wat uiteindelijk het beeld van de Ronde zou worden, een jongetje neergeknield in een veld omdat zijn idool een wedstrijd wint, heeft ons allemaal naar de keel gegrepen ... want het is misschien wel ieders droom om zo'n glorieus moment als het winnen van de Ronde van Vlaanderen in z'n leven te mogen ervaren.
Daarnaast waren er enkele andere gebeurtenissen die het ook tot een topdag maakten. Zo was er bijvoorbeeld het ontbijt voor Kamiel. Een traditionele gokpartij bij de geboorte van elk kindje in onze vriendenkring en bijhorend ontbijt stond ook op deze mooie zondag gepland. Een fiere papa mag dan ook melden dat het erg lekker en gezellig was en het voorspelde "mindere" weer is ook uitgebleven ... wat wil een mens nog meer?
Wel, wat denk je van een overwinning bij een leuk bordspel? Het gebeurde allemaal in de aanloop naar die eerste april. Op zaterdag 31 maart organiseerden we onze jaarlijkse lentespellendag. Een gezellig dagje spelen op een unieke locatie waarbij iedereen welkom is. Er werd weer duchtig gespeeld en om een geslaagde dag af te ronden hebben we nog eens een Pools spel op tafel gegooid, meer bepaald Alcatraz - the scapegoat.
Het unieke spelconcept van dit spel bestaat erin dat je samen probeert te ontsnappen uit de wereldberoemde gevangenis, maar dat er op het einde van de rit wel (minstens) ééntje zal achterblijven. Wie niet van dienst kan zijn in het magistrale ontsnappingsplan wordt onherroepelijk overboord gegooid. Het beloofde dan ook een spannend strijdtoneel te worden : een nieuwe opbouw van de gevangenis, aangekondigde boycotten (die er gelukkig ook gekomen zijn), een strijd op leven en dood tussen de ontsnapten en de ... pineut. Jammerlijk genoeg besliste een foute keuze van en voor één van de medespelers een verlies en was ik met alle geluk van de wereld diegene die mee mocht op uitstap buiten de gevangenismuren. Want weet je ... als je met drie linkeballen, zeker als die dan nog van Broechem of Heist-op-den-Berg zijn, op pad bent, dan weet je dat je het erg slim zal moeten aanpakken. Zoals gewoonlijk deed mijn impulsieve zelf weer een foute zet, maar werd ik dus door een hogere kracht geholpen. Uiteindelijke draaide het dus uit op één grote gokpartij (vergelijk het gerust met het gokken op het geslacht en geboortedatum van een baby), maar deze fiere speler vond het erg leuk en bijzonder gezellig ... wat wil een mens nog meer?
Oh wat een mooie dag was het gisteren, op die 1ste april. Zonder al te veel kleerscheuren op te lopen ging deze jaarlijks-wederkerende-ellendige-domme-mopjes-dag voorbij. En dat het een zéér bijzondere eerste april zou worden ... dat wisten we al op voorhand.
Op de eerste plaats natuurlijk omdat het een Vlaams volksfeest zou worden, de hoogmis van het Belgische wielrennen, de natte droom van elke wielerliefhebbende vlaming ... de Ronde van Vlaanderen. Het beloofde een spannend strijdtoneel te worden : een nieuw parcours, aangekondigde boycotten (die er gelukkig niet gekomen zijn), een tweestrijd op leven en dood tussen Spartacus en z'n rivaal Boonen. Jammerlijk genoeg besliste een valpartij erover dat deze laatste niet kon plaatsvinden, maar dit mag de pret zeker niet bederven. Het was alleszins een bijzondere Ronde. Ik was genoodzaakt om een deel van de koers te volgen in de auto op weg naar een babyborrel. Net op dat moment valt Cancelara weg uit de wedstrijd en het moet gezegd ... op de radio is het nog zoveel spannender en sensationeler dan op televisie.
De finale volgen op een provisoir groot scherm was méér dan ik durfde dromen. Ook al viel de commentaar dit jaar een keertje weg, het bleef een spannende en zenuwachtige bedoening. Een demarrage op de Paterberg zorgde voor de definitieve afscheiding. Als je met twee linkeballen, die dan ook nog Italianen zijn, op pad bent, dan weet je dat je het erg slim zal moeten aanpakken. De spanning in het propvolle zaaltje steeg dan ook ten top die laatste kilometers. Een spontaan applaus en gejuich toont dat medeleven en chauvinisme toch wel in ons Vlamingen zit, misschien wel véél meer dan we durven en willen toegeven. Wat uiteindelijk het beeld van de Ronde zou worden, een jongetje neergeknield in een veld omdat zijn idool een wedstrijd wint, heeft ons allemaal naar de keel gegrepen ... want het is misschien wel ieders droom om zo'n glorieus moment als het winnen van de Ronde van Vlaanderen in z'n leven te mogen ervaren.
Daarnaast waren er enkele andere gebeurtenissen die het ook tot een topdag maakten. Zo was er bijvoorbeeld het ontbijt voor Kamiel. Een traditionele gokpartij bij de geboorte van elk kindje in onze vriendenkring en bijhorend ontbijt stond ook op deze mooie zondag gepland. Een fiere papa mag dan ook melden dat het erg lekker en gezellig was en het voorspelde "mindere" weer is ook uitgebleven ... wat wil een mens nog meer?
Wel, wat denk je van een overwinning bij een leuk bordspel? Het gebeurde allemaal in de aanloop naar die eerste april. Op zaterdag 31 maart organiseerden we onze jaarlijkse lentespellendag. Een gezellig dagje spelen op een unieke locatie waarbij iedereen welkom is. Er werd weer duchtig gespeeld en om een geslaagde dag af te ronden hebben we nog eens een Pools spel op tafel gegooid, meer bepaald Alcatraz - the scapegoat.
Het unieke spelconcept van dit spel bestaat erin dat je samen probeert te ontsnappen uit de wereldberoemde gevangenis, maar dat er op het einde van de rit wel (minstens) ééntje zal achterblijven. Wie niet van dienst kan zijn in het magistrale ontsnappingsplan wordt onherroepelijk overboord gegooid. Het beloofde dan ook een spannend strijdtoneel te worden : een nieuwe opbouw van de gevangenis, aangekondigde boycotten (die er gelukkig ook gekomen zijn), een strijd op leven en dood tussen de ontsnapten en de ... pineut. Jammerlijk genoeg besliste een foute keuze van en voor één van de medespelers een verlies en was ik met alle geluk van de wereld diegene die mee mocht op uitstap buiten de gevangenismuren. Want weet je ... als je met drie linkeballen, zeker als die dan nog van Broechem of Heist-op-den-Berg zijn, op pad bent, dan weet je dat je het erg slim zal moeten aanpakken. Zoals gewoonlijk deed mijn impulsieve zelf weer een foute zet, maar werd ik dus door een hogere kracht geholpen. Uiteindelijke draaide het dus uit op één grote gokpartij (vergelijk het gerust met het gokken op het geslacht en geboortedatum van een baby), maar deze fiere speler vond het erg leuk en bijzonder gezellig ... wat wil een mens nog meer?
Abonneren op:
Posts (Atom)